بهرام بیضایی از بزرگترین شخصیت‌های سینما و تئاتر و فرهنگ معاصر ایران است و چنان میراثی در تئاتر و سینما بجا گذاشته‌است موجب می‌شود بعد از نیز همچنان زنده باشد.

در روز درگذشت بهرام بیضایی، بازخوانی نگاه انتقادی او به تاریخ و اسطوره، بار دیگر نشان می‌دهد که این هنرمند بزرگ، شاهنامه را نه فقط یک متن حماسی، بلکه آینه‌ای از تکرار خطاهای تاریخی می‌دانست؛ آینه‌ای که هنوز روبه‌روی ماست.

جایزه بهترین فیلم بین‌الملل جشنواره فیلم باتومی به «تنها کنار هم» به کارگردانی امید میرزایی رسید.

شکاریم یکسر همه پیش مرگ
سری زیر تاج و سری زیر اگر

بدرود راویِ­ تاریخِ ستم:

وه که طبل اخلاق می‌زنید و نقاره‌ی ایمان، و هردوان به مسخره می‌گیرید.

بهرام بیضایی/ شب هزارویکم

بهروز غریب‌پور، علی مسعودی‌نیا، حسین کیانی و فارِس باقری برای خبرآنلاین از «بهرام بیضایی» نوشتند.

بهرام بیضایی در پشت صحنه‌ی فیلم «مسافران» (۱۳۶۹) با نگاهی دقیق و هنرمندانه، روند تولید یکی از مهم‌ترین آثار سینمایی خود را هدایت کرد؛ حضوری که نشانگر وسواس هنری و عشق او به جزئیات در خلق سینمایی متفاوت و ماندگار بود.

ساعاتی پس از انتشار خبر درگذشت بهرام بیضایی، نمایشنامه‌نویس و کارگردان برجسته ایرانی، مژده شمسایی، همسر او، متنی را در صفحه فیس‌بوک خود منتشر کرد. این متن که پس از اعلام خبر فوت بیضایی نوشته و منتشر شده، با واکنش گسترده کاربران در شبکه‌های اجتماعی همراه شد و بسیاری آن را بازنشر کردند. محتوای نوشته حال‌وهوایی اندوه‌بار دارد و به‌عنوان نخستین واکنش همسر این هنرمند پس از درگذشت او مورد توجه قرار گرفته است.

علی ربیعی در یادداشتی درباره درگذشت بهرام بیضایی نوشت: خاموشی او تنها فقدان یک هنرمند نیست، بلکه پایان اندیشه‌ای است که تاریخ، اسطوره و اکنون را به گفت‌و‌گو می‌نشاند؛ آثاری که همچنان جامعه را به بازخوانی تاریخ و ارزش‌های انسانی فرامی‌خوانند.