بررسی علمی علت اختلاف بین روان‌شناسان و روان‌پزشکان در جهان

مقدمه
روان‌شناسی و روان‌پزشکی دو رشته تخصصی و اثرگذار در نظام سلامت روان جامعه هستند که با وجود تفاوت در آموزش، رویکرد علمی و حوزه‌های مداخله، هدف مشترکی دارند: کاهش رنج روانی، افزایش عملکرد فرد،ارتقای بهداشت روان  و کمک به بهبود کیفیت زندگی.  با این حال، در بسیاری از کشورها سابقه‌ای طولانی از اختلاف حرفه‌ای میان روان‌شناسان و روان‌پزشکان وجود داشته است.

نخستین نکته مهم این است که تفاوت حرفه‌ای الزاماً به معنای برتری و اولویت یک رشته بر رشته دیگر نیست. روانپزشکی و روانشناسی از زاویه‌های متفاوتی به مسئله پیچیده سلامت روان نگاه می‌کنند.

این اختلاف گاهی در قالب تفاوت دیدگاه درباره تشخیص، درمان، تجویز دارو، روان‌درمانی، حدود صلاحیت حرفه‌ای و جایگاه هر رشته در نظام سلامت دیده می‌شود. نکته مهم این است که نمی‌توان از «اختلاف جهانی» به معنای وجود یک مناقشه دائمی میان همه روان‌شناسان و روان‌پزشکان سخن گفت. بسیاری از متخصصان این دو حوزه در بیمارستان‌ها، مراکز درمانی، دانشگاه‌ها و تیم‌های چندرشته‌ای همکاری نزدیکی دارند.

به گزارش میگنا پژوهش‌های دانشگاهی نیز نشان داده‌اند که همکاری میان متخصصان سلامت روان می‌تواند به بهبود کیفیت خدمات و نتایج درمانی کمک کند. بنابراین، آنچه در ادبیات علمی به عنوان تعارض روان‌شناسی و روان‌پزشکی مطرح می‌شود، بیشتر یک مسئله تاریخی، حرفه‌ای، سازمانی و معرفت‌شناختی است تا اختلاف شخصی میان متخصصان. ریشه‌های این مسئله را باید در تفاوت مسیر آموزشی، مدل‌های نظری، قدرت حرفه‌ای، اقتصاد سلامت، مرزهای صلاحیت و برداشت‌های متفاوت از ماهیت اختلالات روانی جست‌وجو کرد.

آیا روانشناسان و روانپزشکان واقعاً رقیب یکدیگرند؟
از منظر علمی، پاسخ ساده‌ای وجود ندارد. این دو گروه در برخی حوزه‌ها رقیب حرفه‌ای هستند، اما در بسیاری از موقعیت‌ها مکمل یکدیگر محسوب می‌شوند. روانپزشک می‌تواند مسائل پزشکی و دارویی بیمار را مدیریت کند و روانشناس می‌تواند بر روان‌درمانی، تغییر الگوهای رفتاری و شناختی و مهارت‌های مقابله‌ای تمرکز داشته باشد. مطالعات مربوط به مراقبت یکپارچه نیز بر اهمیت تشکیل تیم‌های چندتخصصی تأکید دارند.

سازمان جهانی بهداشت در مدل‌های جدید خدمات سلامت روان، تیم‌هایی شامل روانپزشک، روانشناس، پزشک و مددکار اجتماعی را به عنوان بخشی از ساختار مراقبت چندرشته‌ای معرفی کرده است. این رویکرد نشان می‌دهد مسیر آینده سلامت روان، حذف یکی از این دو حرفه نیست؛ مسیر مؤثرتر، همکاری علمی و تقسیم مسئولیت بر اساس تخصص است.

در مسیر آموزش
تفاوت بنیادی روانشناسی و روانپزشکی
یکی از ریشه‌های اختلاف را باید در تاریخ شکل‌گیری این دو رشته جست‌وجو کرد. روانپزشکی شاخه‌ای از پزشکی است و روانپزشک پس از تحصیل پزشکی، آموزش تخصصی روانپزشکی دریافت می‌کند. به همین دلیل، روانپزشک می‌تواند وضعیت روانی فرد را در ارتباط با بیماری‌های جسمانی، داروها، عملکرد مغز و سایر عوامل پزشکی بررسی کند و در کشورهایی که قوانین مربوطه اجازه می‌دهد، دارو تجویز کند.

بنابراین مهم‌ترین عوامل اختلاف، تفاوت در ساختار آموزشی این دو حرفه است. روان‌پزشک ابتدا با تلاش و کوشش بسیار پزشک می‌شود و پس از آموزش پزشکی عمومی، دوره تخصصی روان‌پزشکی را طی می‌کند. در مقابل، روان‌شناس از مسیر دانشگاهی علوم انسانی وارد حوزه تخصصی می‌شود و بسته به کشور و گرایش، ممکن است در روان‌شناسی بالینی، شخصیت،مشاوره، علوم شناختی یا حوزه‌های مرتبط آموزش ببیند. این تفاوت آموزشی باعث شکل‌گیری دو نوع نگاه حرفه‌ای متفاوت شده است. آموزش پزشکی، بدن، بیماری، تشخیص افتراقی، داروشناسی، بیماری‌های جسمانی و ارتباط میان بیماری‌های جسمی و روانی را در مرکز توجه قرار می‌دهد. آموزش روان‌شناسی بالینی نیز بر رفتار، شناخت، هیجان، رشد، شخصیت، ارزیابی روان‌شناختی و روش‌های روان‌درمانی تمرکز بیشتری دارد.

در ایالات متحده نیز تفاوت آموزش میان این دو حرفه از عوامل مهم تمایز نقش‌ها محسوب می‌شود. انجمن پزشکی آمریکا تأکید می‌کند که روان‌پزشکان پزشک هستند و پس از دانشکده پزشکی وارد آموزش تخصصی روان‌پزشکی می‌شوند، در حالی که روان‌شناسان مسیر آموزشی متفاوتی دارند. این تفاوت به خودی خود مشکل محسوب نمی‌شود، اما هنگامی که هر گروه بخواهد روش خود را مدل کامل‌تری برای فهم اختلالات روانی بداند، زمینه تعارض حرفه‌ای شکل می‌گیرد.

اختلاف بر سر مدل زیستی یا روان‌شناختی
یکی دیگر از ریشه‌های مهم اختلاف، تفاوت تاریخی در شیوه توضیح مشکلات روانی است. روان‌پزشکی در ساختار پزشکی شکل گرفته و به همین دلیل توجه زیادی به عوامل زیستی، ژنتیکی، عصبی، هورمونی و دارویی دارد. روان‌شناسی نیز تاریخی طولانی در مطالعه رفتار، شناخت، هیجان، یادگیری، روابط انسانی و محیط اجتماعی دارد. در واقع، سلامت روان را نمی‌توان به یک علت واحد تقلیل داد.

مدل زیستی ـ روانی ـ اجتماعی که در پزشکی و سلامت روان معاصر اهمیت زیادی پیدا کرده، اختلالات روانی را نتیجه تعامل عوامل متعدد می‌داند. بنابراین، یک افسردگی ممکن است تحت تأثیر آمادگی ژنتیکی، تغییرات زیستی، سبک زندگی، تجربه‌های آسیب‌زا، روابط اجتماعی و الگوهای شناختی قرار داشته باشد. از این منظر، اختلاف میان روان‌شناسی و روان‌پزشکی زمانی شدیدتر می‌شود که یکی از این ابعاد بر ابعاد دیگر غلبه کند. برای نمونه، اگر هر مشکل روانی صرفاً به تغییرات شیمیایی مغز نسبت داده شود، نقش روان‌درمانی و عوامل اجتماعی کم‌رنگ می‌شود. از سوی دیگر، اگر یک اختلال شدید و پیچیده صرفاً به عوامل روان‌شناختی نسبت داده شود، ممکن است اهمیت ارزیابی پزشکی و درمان دارویی نادیده گرفته شود.