تاثیر مشکلات جفت بر خطر بیش فعالی

به گزارش مدیسن نت، محققان اخیراً گزارش دادند که سلامت جفت مادر باردار در اواخر دوران بارداری با افزایش خطر ابتلا به اختلال بیش فعالی مرتبط به نظر می‌رسد. به‌ طور مشخص، پژوهشگران دریافتند که سطوح پایین‌تر پروتئینی به نام «فاکتور رشد جفتی» (PlGF) در دوران بارداری، با احتمال بیشتر تشخیص اختلال بیش فعالی در کودک در مراحل بعدی زندگی مرتبط است.

«سرنا گوموس‌اوغلو»، محقق اصلی این پژوهش و استادیار روان‌پزشکی و زنان و زایمان در دانشگاه آیووا، گفت: «این مطالعه بر شواهد موجود مبنی بر اینکه خطر اختلالات تکامل عصبی از دوران جنینی آغاز می‌شود، می‌افزاید و نشان می‌دهد که جفت ممکن است نقش مهمی در شکل‌گیری پیامدهای تکامل عصبی ایفا کند.»

گوموس‌اوغلو در یک بیانیه خبری اظهار داشت: «این یافته احتمال هیجان‌انگیزی را مطرح می‌کند که عواملی مرتبط با بارداری و سلامت مادر، مانند PlGF، ممکن است اطلاعاتی درباره نحوه تکامل مغز نوزاد نیز در اختیار ما قرار دهند.»
اختلال بیش فعالی، اختلالی است که در توانایی کودکان برای تمرکز، توجه و تفکر پیش از انجام کارها اختلال ایجاد می‌کند.

برای انجام این مطالعه، پژوهشگران از نمونه‌های خونی ذخیره‌شده مربوط به ۱۷۶ بارداری استفاده کردند تا سطح PlGF را که پروتئینی تولیدشده توسط جفت است، بررسی کنند. سطوح پایین PlGF به عنوان یک نشانه هشداردهنده شناخته‌شده برای عوارض بارداری، از جمله پره‌اکلامپسی (فشارخون بارداری)، محسوب می‌شود.

سپس این تیم پژوهشی سطوح PlGF را با تشخیص‌های بعدی اختلال بیش فعالی در کودکان حاصل از این بارداری‌ها مقایسه کردند.

جفت اندامی موقت است که در دوران بارداری در رحم زن تشکیل می‌شود و وظیفه تأمین اکسیژن و مواد مغذی برای جنین در حال رشد را از طریق بند ناف بر عهده دارد.

به نظر نمی‌رسید که سطوح PlGF در سه‌ماهه‌های اول و دوم بارداری با خطر اختلال بیش فعالی مرتبط باشد، اما این وضعیت در سه‌ماهه سوم تغییر کرد.

گوموس‌اوغلو گفت: «در بارداری‌هایی که به تولد کودکی با تشخیص بعدی بیش فعالی منجر شدند، مشاهده کردیم که سطوح PlGF در سه‌ماهه سوم افزایش معمول و مورد انتظار را نداشت. هر واحد کاهش در معیار سطح PlGF، با احتمال ۲.۶ برابری تشخیص بعدی اختلال بیش‌فعالی-کم‌توجهی در کودک مرتبط بود.»

به گفته پژوهشگران، این ارتباط حتی پس از در نظر گرفتن عواملی همچون پره‌اکلامپسی، زایمان بسیار زودرس و محدودیت رشد جنین- که پیش‌تر با سطوح پایین‌تر PlGF و احتمال بالاتر اختلال بیش فعالی مرتبط دانسته شده بودند- همچنان پابرجا بود.

نتایج همچنین نشان داد که هیچ ارتباطی میان خطر ابتلا به اختلال بیش فعالی و سطح «اندوتلین-۱» (پروتئین دیگری که در سلامت و عملکرد عروق خونی در دوران بارداری نقش دارد) وجود ندارد.

گوموس‌اوغلو گفت: «این موضوع حائز اهمیت است، زیرا نتایج ما به تغییرات ظریف جفت در بارداری‌هایی اشاره دارد که اگرچه تشخیص بالینی خاصی نداشتند، اما منجر به تفاوت‌هایی در تکامل عصبی کودکان شدند.»

با این حال، گوموس‌اوغلو خاطرنشان کرد که این نتایج حاصل بررسی گروه نسبتاً کوچکی از بارداری‌ها در یک مرکز درمانی است و برای تأیید و درک بهتر این ارتباط احتمالی، به تحقیقات بیشتری نیاز است.

گوموس‌اوغلو اظهار داشت: «اگر نتایج ما در نمونه‌ای بزرگ‌تر تکرار شود و مطالعات روی موش‌ها نیز مؤید وجود رابطه علی‌ومعلولی باشد، این امر نشان می‌دهد که سنجش سطح PlGF در دوران بارداری می‌تواند به شناسایی کودکانی کمک کند که از پایش زودهنگام وضعیت تکاملی سود می‌برند.»